Het Universum is een gesloten kring van kringen waarin het licht voortdurend beweegt en met zichzelf resoneert.

Vanuit dit principe kan de gehele natuurkunde worden verklaard, waarbij ook ons lichaam een van die kringen vormt.

Jump to the aticle here

J.Konstapel,Leiden, 10-11-2026.

We praten over gezondheid in getallen. Een hartslag van 60. Vijftien ademhalingen per minuut. Een slaapcyclus van ongeveer negentig minuten. Achter die getallen zit een stille aanname: de natuur houdt een tabel bij, en een gezond lichaam staat op de goede plek in die tabel.

Ik heb die aanname de afgelopen weken getoetst, vanuit de Vacuum.Net-theorie. Het antwoord is verrassend. Het lichaam gebruikt geen tabel. Een ritme in je lichaam is geen getal. Het is de tijd die een golf nodig heeft om in de maat bij zichzelf terug te komen.

In de theorie heet dat een sluiting. Een streng die zichzelf weer tegenkomt, vormt een ring. Die ring sluit alleen als wat terugkomt past bij wat vertrok. Eenvoudiger gezegd: het licht resoneert met zichzelf. Dat blijkt ook in je eigen lichaam te gelden.

Drie keer mis

Ik begon met de vraag of de ritmes van het lichaam op vaste treden van een ladder staan. De Vacuum.Net-theorie beschrijft zo’n ladder van schalen, met stappen van twee en drie. Elke toets heb ik vooraf op papier gezet, voordat ik naar de gegevens keek. Zo kon ik mezelf niet voor de gek houden.

1. Vaste plekken op de ladder? Ik nam 31 ritmes van gezonde mensen en keek hoe dicht ze bij een trede liggen. Niet dichter dan toeval.
2. Verhoudingen van twee en drie? Ritmes in één lichaam lopen soms gekoppeld. Het hart slaat bijvoorbeeld vier keer per ademhaling. Ik verwachtte alleen verhoudingen met de factoren 2 en 3. Maar in 15 studies kwamen ook 5 en 7 steeds terug, zoals zeven hartslagen op twee ademhalingen.
3. Ruwe metingen. Daarna heb ik zelf hart en adem van 40 gezonde mensen geanalyseerd, elk twee uur lang. Verhoudingen met 2 en 3 wonnen alleen als ze ook de kleinste waren. Klein wint, niet twee of drie.

Drie keer mis dus. Maar die mislukking is het eigenlijke inzicht. We lazen de theorie als een lijst met getallen. Haar kernregel zegt iets anders: een golf moet bij zichzelf terugkomen.

Het hart en zijn echo

Bij elke slag stuurt je hart een drukgolf je vaten in. Die golf loopt door de slagaders en kaatst terug bij vertakkingen. Dan komt hij terug bij het hart. Of die echo helpt of tegenwerkt, hangt af van het moment waarop hij aankomt.

Onderzoekers van Caltech, Pahlevan en Gharib, vatten dat samen in één getal. Je neemt de hartslag, maal de lengte van de vaatweg, gedeeld door de snelheid van de golf. Het hart werkt het lichtst als dat getal ongeveer 0,1 is. Een rekenvoorbeeld voor een jonge volwassene: 1,2 slagen per seconde maal 0,5 meter, gedeeld door 6 meter per seconde. Dat is precies 0,1.

Het opvallende is: dat optimum geldt volgens hen voor alle zoogdieren. Een muis en een olifant hebben een totaal andere hartslag. Toch klopt bij allebei het hart in dezelfde verhouding tot de eigen echo. Het hart mikt niet op een getal. Het stemt zich af op zijn eigen terugkeer.

Ouder worden is uit de maat raken

Met de jaren worden de vaten stijver. Het elastische weefsel in de aorta maakt plaats voor stugger collageen. De drukgolf loopt dan sneller, en de echo komt te vroeg terug. Het hart moet ertegenin werken. Dat is onafhankelijk bevestigd, onder meer in een overzichtsartikel van Hashimoto (2017).

In de theorie heet het verschil tussen wat vertrekt en wat terugkomt de komma. Elke sluiting laat een kleine rest over. Bij een jong lichaam is die rest klein, en houdt hij het systeem in beweging. Bij een ouder lichaam groeit hij, tot de ring tegen zichzelf in gaat werken.

Ouder worden is dan geen slijtage van onderdelen. Elk onderdeel kan nog prima werken. Wat verloren gaat, is de afstemming tussen een ritme en zijn eigen terugkeer.

Wat je ermee kunt

• Er bestaat geen juiste hartslag voor iedereen. Er bestaat wel een juiste verhouding tussen jouw slag en jouw vaten. Twee mensen met dezelfde hartslag kunnen dus heel anders in de maat zijn.
• Gezond blijven is in de maat blijven. Wat je vaten soepel houdt, zoals regelmatig bewegen, houdt de echo op tijd.
• Meet de verhouding, niet het getal. De vraag is niet hoe snel je hart klopt. De vraag is hoe goed het past bij je eigen vaten.

Wat nog niet bewezen is

Ik wil eerlijk zijn over de grenzen.

• Dat 0,1 voor alle zoogdieren geldt, komt van één onderzoeksgroep. Een tweede, onafhankelijke bevestiging heb ik nog niet gevonden.
• Het idee dat een ritme zich op zijn eigen lus afstemt, ontstond nadat mijn toetsen mislukten. Het verklaart wat ik vond. Maar verklaren is nog geen voorspellen. Het moet zich bewijzen op nieuwe gegevens.
• In mijn eigen 40 metingen zag ik geen duidelijk verschil tussen jong en oud in de koppeling tussen hart en adem. Bij jongeren was 48% van de tijd gekoppeld, bij ouderen 45%. Dat past bij eerder onderzoek van Iatsenko en collega’s onder 189 mensen.

De volgende stap is een toets die het verschil kan maken. Staan slaapcycli bij iedereen op ongeveer 92 minuten, zoals een vaste ladder zou zeggen? Of verschillen ze per persoon, zoals zelfafstemming zou zeggen? Die toets leg ik weer vooraf vast.

Het volledige Engelse artikel, met methoden en een geannoteerde bronnenlijst, heet The Body Listens to Its Own Echo.

Bronnen

• Pahlevan & Gharib (2011), Optimum heart rate to minimize pulsatile external cardiac power
• Pahlevan & Mazandarani (2020), Frontiers in Physiology
• Hashimoto (2017), Central hemodynamics for management of arteriosclerotic diseases
• Iatsenko et al. (2013), Evolution of cardiorespiratory interactions with age
• Angelova et al. (2021), Ironman-atleten en koppeling tussen hart en adem
• Fantasia-database, PhysioNet

© 2026 J. Konstapel, Constable Research, Leiden.

The Body Listens to Its Own Echo

DOI: 10.13140/RG.2.2.32337.90720